Proste i banalne, a ile z tym problemów i nieporozumień. Patrząc na statystyki mojej strony dochodzę do wniosku, że spora część osób wchodzi na nią by dowiedzieć się jak to zrobić. Tak więc w ramach koncertu życzeń oraz by przeprowadzić mały eksperyment naukowy i przy okazji zrobić coś dobrego dla świata dziś odpowiem właśnie na pytanie stawiane w tytule.

Jest wiele typów złączy F: wśród nich są złącza zaciskane i zakręcane. Z uwagi, że te do założenia tych drugich nie potrzeba jakiś wymyślnych narzędzi opiszę jak je się zakłada.

Pierwsza i najważniejsza sprawa: złącza występują w różnych rozmiarach – zupełnie tak samo jak kable. Dlatego, należy zawsze dobierać złączki pod konkretne kable. Dzięki temu unika się zabaw w luźne złącza, które spadają z kabli czy też zabawy w katowanie kabli tak by zmieściły się na złącze. Jak ja dobieram wymiary wtyków?. Ha – ja tego nie robię – nie używam takich złączy. Nie mniej niezłą metodą jest spróbowanie zakręcenie złącza na nieobrobionym kablu. Jeśli wchodzi na niego bez zbędnego wysiłku oraz nie spada z niego, to znaczy, że rozmiar jest dobry.

Przygotowanie kabla pod montaż złącza.

W tym miejscu mógłbym walnąć standardową instrukcję montażu wtyczki, czego nie zrobię z prostej przyczyny. Na różnych kablach, czasami lepiej jest stosować różne patenty. Metoda, powszechnie opisywana moim zdaniem nieźle się sprawdza na dobrych jakościowo kablach. Z racji, że zazwyczaj ludzie robią wszystko po kosztach – co mi się nie podoba – to tak samo kupują tańsze kable i tu bywają niespodzianki.

Więc do dzieła. Zdejmujemy na początku kawałek osłony zewnętrznej kabla. Ja zawszę zdejmuję jej więcej niż trzeba – nie lubię pracować na ogryzkach kabli – nie mniej nic nie stałoby na przeszkodzie by mniej usunąć powłoki zewnętrznej kabla. Generalnie do tego celu stworzono strip pery. Nie mniej ludzie, którzy montują Fki zakręcane pewnie nie chcą słyszeć o inwestycjach w narzędzia, więc domowym sposobem najlepiej do tego celu sprawdza się nóż do tapet. W zależności od typu kabla czynność tą robi się mniej lub bardziej przyjemnie. Przyjemnie się robi, gdy powłoki kabla są miękkie – wtedy nie trzeba nawet docinać jej do końca, gdyż sama fajnie pęka przy wyginaniu kabla.

Ta była złośliwa. Nóź też – okazał się lekko tępy. Chwila nieuwagi i takie rzeczy się robią.

Należy na nie uważać. Bo nie dość, że już widać, że oplot jest lichy, to jeszcze go sami uszkadzamy. Zabawę wskazane by było by zacząć od początku…

I teraz ważny moment. Odchylamy oplot kabla. Tu aby zademonstrować lichość tego kabla tak samo zrobiłem z folią. Jak widać nie jest ona w ogóle klejona do dielektryka. A ten co gorsza jest z twardego tworzywa.

I tu generalnie oplot należy wywinąć na płaszcz kabla, dielektryk z folią przyciąć tak, aby wystawało go dosłownie 2-3 mm od linii wywinięcia oplotu. Może być też więcej – nie należy się tym zbytnio przejmować. Nie należy kombinować z folią, w sensie jej wywijać itp. Ja dodatkowo, jeśli np. oplot jest lichy to rozdzielam go na 3 części, skręcam razem i dopiero wywijam – jakoś lepiej to na mój gust wygląda. Widać to na fotce poniżej

Dalej jest już prosto – należy złapać za „warkocze oplotu” i nałożyć wtyk i zacząć go wkręcać. Z uwagi, że oplotu jest za dużo zostawione, to można np. po dokręceniu wtyczki do połowy odciąć jego zbędny nadmiar. Tak samo odcinamy nadmiar żyły środkowej zostawiając jej tyle by wystawała poza krawędź wtyczki na jakieś 2mm.

Ostatecznie mamy coś takiego.

I tu uwaga. Na zdjęciu widać coś na co należy uważać. Nie precyzyjnie obcięta folia dostała się tam gdzie najmniej jej potrzeba. Co gorsza jest niebezpiecznie blisko żyły środkowej – takie tematy czasami lubią robić zwarcia – dlatego po założeniu każdej wtyczki należy dokładnie się przyjrzeć efektowi końcowemu.

To nie koniec uwag – w zasadzie to ich początek. W dobrych kablach nie opłaca się ucinać dużo płaszcza zewnętrznego – nadmiar oplotu paskudnie się usuwa i ogólnie szkoda marnować dobry materiał. Gęsty oplot sprawia, że czasami naprawdę ciężko się wkręca wtyczkę – w takim przypadku pomocne bywają takie narzędzia jak kombinerki czy np. wkręcony dzielnik sygnału w zakręconą wtyczkę – ramię siły jest nie do przecenienia. Opuszki palców też. Osobiście zawsze takie zabawy palce moje dotkliwie przeżywają – szczególnie jak kable są niezłe. Dlatego złącz zakręcanych należy traktować jako ostateczność. Poza tym takie złącza to typowe miejsca występowania awarii w instalacji. Tak więc dla własnego spokoju czasami fajniej jest zainwestować w nieco lepsze złącza zaciskane.

Mam nadzieję, że komuś się to przyda do czegoś. Jak by coś nie było jasne – piszcie śmiało…

Jakiś czas temu pisałem o fajnych rozwiązaniach dla hoteli i innych obiektów pod wynajem. Pisałem tam o fajnych rozwiązaniach, które niekoniecznie są najtańsze. Pretekstem do napisania dzisiejszego wpisu była oferta, którą umieszczono na SatSklepie, czyli w skrócie: FRACARRO SIG9506 FTA 6 x DVB-S –> PAL oraz FRACARRO SIG9708CI 8 x DVB-S –> PAL w cenach odpowiednio 5460zł oraz 10221zł brutto. Teza moja jest następująca: Nie licząc kosztu zakupu telewizorów, taniej i prościej jest wdrożyć rozwiązanie w pełni cyfrowe, niż ciągle stosować przestarzałe metody transkodowania cyfrowego materiału na postać analogową.

No właśnie. Na pierwszy rzut oka wdrożenie starszej i bardziej rozpowszechnionej technologii powinno być tańsze. Wiadomo – sprzętu takiego się sprzedaje się więcej, producenci zdążyli się już na nim odkuć finansowo, opłaty licencyjne są tańsze, towar zalega na półkach więc marże są niższe. Czy aby tak jest na pewno? Postaram się przeanalizować jak mają się ceny analogowych i cyfrowych stacji czołowych. Całość przeanalizowana zostanie dla fikcyjnego przypadku – czyli dystrybucja sygnału pochodzącego z TNK na większą ilość gniazd końcowych. Dlaczego przypadek jest fikcyjny? Spółka Cyfrowy Dom pięknie mnie olała i przez chyba dwa miesiące nie przesłała mi swojego oficjalnego stanowiska co do warunków, na jakich można korzystać z ich sygnału dla rozwiązań biznesowych. Z racji, że nie popieram piractwa telewizyjnego uznaję, że takie rozwiązanie legalne nie jest. Nie mniej z racji, że oferta TNK podoba mi się bardzo i jest wdzięczna do takich symulacji zaprezentuję wycenę na niej…

Projektowanie analogowych sieci kablowych było proste w czasach gdy oczekiwano sygnału trzech programów telewizyjnych. Czasy te dawno minęły i obecnie oczekuje się by w każdej sieci było co najmniej kilkanaście programów telewizyjnych (oczywiście ze wskazaniem na większą ilość). Im więcej kanałów telewizyjnych jest zajętych tym większe problemy występują np. ze wzmocnieniem sygnału, gdyż zajęte jest większe pasmo częstotliwości. Co prawda przy projektowaniu małych sieci, nie ma to aż takiego znaczenia i najprawdopodobniej nikt się nie spotka z ograniczeniami jakie stawia pasmo zajmowanego sygnału, nie mniej warto wiedzieć, że takie ograniczenia istnieją. Dlatego z punktu widzenia zajętego pasma lepiej jest wdrożyć telewizję cyfrową – zajmowane pasmo przy tej samej ilości kanałów jest kilka razy mniejsze…

Ale wróćmy do sedna, czyli do wyliczeń. Na początek założenia: Transmitujemy wszystkie kanały płatne z TNK, ofertę dobijamy kanałami FTA z HotBirda. W ten sposób otrzymujemy około 30 kanałów nadawanych w języku polskim, na których i tak w sumie i tak nic nie ma, nie mniej oferta wygląda „bogato” i sprawia wrażenie, że każdy znajdzie coś dla siebie.

Na początek szybka wycena sprzętu analogowego. W omawianej ofercie doliczyłem się 16 kodowanych programów, czyli potrzebujemy ze dwie stacje czołowe 8 x QPSK CI => PAL, z 16 modułów CI Conax i ze dwie stacje czołowe 6x QPSK FTA => PAL. Z moich obliczeń wynika, że całość powinna kosztować około 34 000 zł brutto, nie licząc instalacji satelitarnej i sumowania sygnału…

Teraz rozwiązanie cyfrowe. Zakładamy, że stosujemy stacje czołowe Grundiga serii standardowej. Z racji, że porównanie to ma pokazywać jak spektakularnie tańsza jest nowa technologia to w porównaniu zostanie ujęta tańsza wersja stacji – na 8 modułów. U Grundiga moduły są podwójne, czyli tak czy siak umożliwia to transmisję szesnastu transponderów w sieci – czyli całkiem sporo… Użyte moduły to Transkodery QPSK => QAM z opcją dekodowania streamu. Z moich wyliczeń wynika, że potrzebne są 4 takie moduły oraz trzy profesjonalne moduły CAM umożliwiające jednoczesne dekodowanie do 8 kanałów. Całość szybko licząc wynosi 22 000 zł brutto.

Widać więc, że wdrożenie techniki cyfrowej pozwala zaoszczędzić około 50% kosztów stacji czołowej. Zaprezentowane wyliczenia są jedynie szacunkowe. Widać jednak to, że zyskuje się i to sporo – zarówno na jakości jak i na zmniejszeniu budżetu przeznaczonego na stację czołową. Jeszcze większe zyski można osiągnąć porównując koszty transmisji kanałów FTA. Moduły transkodujące dwa transpondery QPSK => QAM kosztują w przeliczeniu na transponder 1700zł brutto. Za tą cenę można zakupić jeden porządny moduł stereo QPSK => PAL. Tak więc średnio rozwiązanie analogowe w takim przypadku jest 8x droższe niż cyfrowe. Czy więc należy się bać cyfryzacji? Zdecydowanie nie (bo dzięki niej więcej zostaje w kieszeni).